Nav: Arî Fewzî Walo
Navê Bav: Fewzî
Navê Dayikê: Zekiya
Dîroka Jidayikbûnê: 1989
Dîroka Şehadetê: #14-03-2004#
Cihê Jidayikbûnê: Heleb
Cihê Şehadetê: Heleb

Şehîd Arî Fewzî Walo di sala 1989an de li taxa Eşrefiyê ya Helebê ji dayikeke berbiçav, Zekiya Berrî, ji dayik bû, ku hem germahiya dayiktiyê û hem jî êşa sirgûniyê di dilê xwe de hildigirt. Malbata wî ji çîna karker bû, çînek ku qet luks nas nekiribû, lê rûmet û xebata dijwar dizanibû. Dayika wî ji bo dabînkirina debara wî û xwişk û birayên wî dixebitî, di heman demê de Arî li kuçeyên taxê mezin bû, bi xewnek yekane dorpêçkirî: li welatekî azad bijî ku kes tê de bindest nebe.
Arî bi evîna mirovan û sadehiyê mezin bû. Ji zarokatiyê ve, ew dilnizm bû, ji alîkariya kesên li dora xwe hez dikir û bi dilgermî ji kar hez dikir. Ji ber şert û mercên jiyanê yên dijwar neçar ma ku zû dev ji dibistanê berde û li atolyeyek daristanî ya ku mobîlyayên darîn difirot, kar girt. Karê wî westiyayî û xeternak bû, lê wî di wê de hestek mêraniyê dît û bi xwêdana eniya xwe serbilind bû. Ew ji dar û bêhna wê hez dikir, û ew bi henekî ji kesên li dora xwe re digot, Her perçeyek ku ez dikolînim xewnek e ku ez dixwazim li vê dinyayê biçînim. Di nav zilm û zordariya ku gelê Kurd li Sûriyeyê dikişîne de, hişmendiya neteweyî ya Arî her roj xurttir dibû. Wî bihîst ku mezinên wî qala neheqî û tepeseriyê dikin, û bi çavên xwe şahidiya cudakarî û bêpariya ku gelê wî dikişîne kir. Di Adara 2004an de, piştî komkujiya li Qamîşlî, agirê hêrsê li bajarên Kurdistana Sûriyeyê pê ket, û çirûskên nerazîbûnê li taxên Kurdan ên li Helebê, tevî Eşrefiyê, belav bûn. Girse daketin kolanan, ji bo azadiyê dirûşme qîriyan û sûcên ku ji hêla rejîmê ve hatine kirin şermezar kirin, û Arî di nav yên pêşîn de bû ku bersiva banga gel da.
Niyeta wî tunebû ku bimire, tenê bi bilindkirina dengê xwe beşdar bû. Wî cilên xwe yên sade li xwe kir û ji diya xwe xatir xwest, ku bi fikara dayiktiyê hişyarî da wî, Hay ji xwe hebe, kurê min, gule bêrehm in. Arî keniya û bi baweriya ciwaniyê bersiv da, Netirse, dayê, kes dê mirina min îstismar neke. Ez ê zû vegerim. Piştre ew bi aramî ber bi xwepêşandanê ve meşiya. Di wan kêliyan de, tax bi hêrsê diherikî, mirov ji bo welatê xwe dirûşmeyan digotin, û gule di hewayê de difiriyan. Arî di nav xwepêşanderan de pêş de çû, bi hemû hêza xwe li dijî zilmê qîr kir, bêxeber ji xetereyê. Lê guleyên xiyanetê pir dem nedan wî. Ew ket, guleyek şaş ku li singê wî ket, lê ket û kolan bi dengvedana qîrîna wî ya dawî lerizîn. Laşê wî yê paqij bû şahidiya hovîtiya zilmê û biryardariya bêdawî ya ciwan ji bo azadiyê.
Dema ku dayika wî nûçeya birîndarbûna wî bihîst, ew bazda ba wî, lê wê tenê wext dît ku wî li erdê dirêjkirî bibîne, mîna ku di xew de be, dikene. Wê ew hembêz kir û bi dengekî nizm got, Bi aramî razê, kurê min. Tu bûyî şehîd, tam wekî ku te dixwest. Şehîdbûna wî ne tenê trajediyek malbatî bû; ew qîrînek bilind li dijî neheqiyê bû.
Niştecihên taxa Eşrefiyê bi meşekê bi merasîmek bi heybet ji şehîd Arî xatir xwestin. Wêneyê wî li ser alên Kurdan hate bilind kirin, û tabûta wî bi kulîlkan hate xemilandin. Ew xatirxwestinek bi heybet bû ji bo ciwanek ku hîn panzdeh salî nebûbû, lê bandora wî ji temenê mirovan derbas bû.
Ji wê rojê û pê ve, Arî Fewzî bû sembola zarokatiya dizî, dengekî mayînde di bîra xelkê Heleb û Kurdistanê de. Xelk behsa wêrekiya wî, behsa çavên wî yên ku tevî dijwarîya demê bi hêviyê dibiriqîn dikirin. Heta îro jî, dema ku Adar nêzîk dibe, dayik wêneyên wî li kêleka wêneyên şehîdên azadiyê radikin, û zarok bi serbilindî navê wî dixwînin dema ku ew fêr dibin ku azadî tenê ji xwîna mêrxasan çêdibe.
Silav li ser giyanê te yê paqij be, Arî, tu ku kulîlkek biharê bûyî ku berî wextê xwe hatiye çinîn, lê te di dilê me de baweriyek çand ku siberojek geştir neçar e.

Çavkanî:
- Kurdîpêdiya - Wergera ji zimanê erebî. [1]