بنی عیاران سلسله مستقل کورد در شرق کوردستان بزرگ (401 تا 511 ق). که در قسمتهایی از قلمرو حسنویه بر شهرهای مهم کوردستان و بلاد دینور و همدان و نهاوند تا حدود خوزستان حکومت کردهاند. آخرین حاکم حسنویه امیر طاهر برزینی ، است که توسط ابوالشوک (حسام الدوله) حاکم سلسله بنی عیاران از بین رفت.
بیشتر نواحی قلمرو امیر طاهر حسنویه به تصرف حاکم کرد بنی عیاران ابوالشوک (حسام الدوله) درآمد، در بعضی از منابع عربی نام آنها بنی عیاز یا عنّازیان آمده.
برخی از امیران مهم بنی عیاران عبارتند از:
ابوالفتح محمد بن عناز (381–401 ق)(991–1011 م) بیستون
ابوالشوک حسام الدولة فارس بن محمد (401–437 ق) (1011–1046 م) حلوان
مهلهل بن محمد (401–437 ق)(1011–1046 م) شهرزور
مهلهل بن محمد (1046–1049 م) کرمانشاه
سرخاب بن محمد (1011–1055 م) بندانجین
سعدی یا سعدة بن فارس 1046 1055 م
سرخاب بن بدر بن مهلهل (1055–1107 م) تاریخ تقریبی
أبو منصور بن سرخاب 1107 م
حکومت بنی عیاران تا 511 ه.ق دوام داشتهاست. با حمله ترکمنهای سلجوقی سلسله بنی عیاران از بین رفته و مقدمات حکومت اتابکان لرستان به وجود آمد. [1]